Και μου δώσε λίγη παραπάνω ζαχαρίτσα… στο αίμα…
Και έδωσε εντολή ο δόκτωρ :
«περπάτημα … τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα την ημέρα… να δουλέψει το πάγκρεας που τεμπελιάζει….».
Ο έρωτας προέκυψε σε μια απ αυτές τις… πορείες.
Η τύπισσα με κοιτούσε πίσω από την τζαμαρία…σηκωμένα αυτάκια, μυτούλα ροζ, μάτια γαλανά κι ένα τρίχωμα σχεδόν κοντό…ούτε Σιάμ ούτε Άγκυρας…
Κοντοστάθηκα αλλά αμέσως το μετάνιωσα κι έκανα να φύγω όμως έμεινα αποσβολωμένος να την κοιτάζω να μου κάνει νάζια, ν’ ανοιγοκλείνει τα μάτια, να ξαπλώνει ανάσκελα και να μου παραδίδεται πίσω από το τζάμι… ολόκληρο ρεπερτόριο γοητείας.
Τα κατάφερα τελικά και ξεκόλλησα απ την τζαμαρία, σχεδόν άρχισα να τρέχω για να μην ακούω τις κραυγές της πού νόμιζα ότι άκουγα:
«που πας; Εσένα διάλεξα…!».
Το γατάκι
Αφού λοιπόν με είχε διαλέξει, την άλλη μέρα, πρωί-πρωί έσκασα ένα πεντοχίλιαρο στο pet shop και την… έκανα δική μου. Γουργούριζε στην αγκαλιά μου καθώς την πήγαινα σπίτι…
Στο σπίτι η Τιράντα ήταν ανήσυχη από βραδύς, λες και καταλάβαινε πως κάτι της ετοίμαζα, πως ίσως θα της στερούσα το 100 % της υποταγής μου για να δώσω ένα μέρος κάπου αλλού. Κι όπως σ όλα αυτά τα 14 χρόνια της συμβίωσής μας δεν έπεσε ποτέ έξω για τις προθέσεις μου, έτσι και τώρα. Ήταν σίγουρη και μόλις με αντίκρισε με την καινουργιοφερμένη αγκαλιά έκανε μεταβολή και χάθηκε περήφανη στο βάθος του διαδρόμου…
Είχα πρωτοσυναντήσει τη μαμά της, μια σιαμαία με καταγάλανα αλλήθωρα μάτια και κομμένη ουρά -σημάδι γνησιότητας- στο εξοχικό της Μαρίας κάποιο τέλος καλοκαιριού. Είχε εγκαταλειφθεί από κάποιους « φιλόζωους», έγκυος δε, στα τέλη του καλοκαιριού, στην εξοχή…
Τη βρήκαν οι φίλοι μου, πεινασμένη, βρώμικη και έγκυο, σ’ ένα ερημικό δρόμο της λουτρόπολης και αποφάσισαν να την κρατήσουν…
Ο Οκτώβρης βρήκε τους φίλους μου γοητευμένους από το μυστήριο της εγκυμοσύνης και της γέννας μίας γάτας, γοητευμένους που με αυταπάρνηση η γατούλα φρόντιζε τα μικρά, τα διατηρούσε καθαρά, τα εκπαίδευε, ενίοτε δε τα μάλωνε…κι απαιτούσε από τους φίλους μου να τα δέχονται στην σάλα, στην κρεβατοκάμαρα, στην κουζίνα, παντού στο σπίτι.Είχα ξεχωρίσει το ένα από τα μικρά, από την πρώτη στιγμή , ένα κάτασπρο θηλυκό με μάτια γαλανά κι αλλήθωρα και περίμενα τη στιγμή πού θα το πάρω σπίτι μου.
Ήταν Σεπτέμβρης όταν δέχτηκα το τηλεφώνημα…
«Έλα να πάρεις την…κόρη σου, η μάνα τους τα έχει πια παρατήσει, δεν τα βυζαίνει γιατί βγάλανε δοντάκια και την πονάνε και δεν τα καθαρίζει αφού πια τα ταΐζουμε εμείς, έλα το συντομότερο!».
Έτσι, έφερα την… Τιράντα μικρή-μικρή σαν ποντικάκι στο σπίτι μου, πού έγινε σπίτι της και μαζί περάσαμε δέκα χρόνια, δέκα χρόνια γατίσιας δικτατορίας.
Ο δυνάστης μου μεγάλωσε, ερωτεύτηκε, γέννησε και… στειρώθηκε…
Γάτα Σιάμ
Ήρθε λοιπόν η υπέροχη στιγμή πού μαζί με τη μάνα της, υπέροχη γιαγιά πια, φροντίζανε τα μικρά της. Τα είχανε μοιράσει από δύο η κάθε μία, όταν εκείνο το καλοκαίρι για να πάμε διακοπές εγώ και οι φίλοι μου, με την σειρά φιλοξενούσαμε ο μεν τα γατιά των δε!
Όλα αυτά τα δέκα χρόνια πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό μου, όταν μπήκα στο σπίτι μου κουβαλώντας το γατί. Το πλησίασε αργά-αργά, το μύρισε κι έπειτα μας γύρισε την πλάτη και γύρισε στο καλάθι της.
Είχα αρχίσει να ανησυχώ, κι είχα σχεδόν μετανιώσει πού έφερα στο σπίτι της…Τιράντας ένα μικρό γατάκι, είχα σχεδόν μετανιώσει που θα ανάγκαζα τη μεγάλη να συνυπάρξει με νέο ένοικο… στο δικό της χώρο!!!
Τις επόμενες ημέρες η μεγάλη απέφευγε το μικρό που ήταν παιχνιδιάρικο, ατίθασο, που τη νόμιζε μαμά του κι όλο έμπλεκε στα πόδια της.
Τις ώρες λοιπόν πού έμενα στο σπίτι, αυτές οι δύο δεν κάνανε φιλίες μεταξύ τους, τρώγανε χωριστά, κοιμόντουσαν χωριστά και διεκδικούσαν μετά μανίας την αγκαλιά μου με νικήτρια στα σημεία την Τιράντα.
Είχα αποφασίσει λοιπόν, τις ώρες πού λείπω από το σπίτι να κρατώ τη μια μακριά από την άλλη και τις περιόριζα κλειδώνοντάς τες σε χωριστά δωμάτια
πράγμα πού τις εκνεύριζε σφόδρα διότι ως γνωστόν, curiosity killed the cat, satisfaction brought it back όμως… τις κλείδωνα λοιπόν χωριστά για το φόβο τυχόν εχθροπραξιών, θεωρώντας ότι τα ζώα δρουν σαν άνθρωποι…
Στους δύο μήνες αυτής της πρακτικής αντιμετώπισης των δύο κατοικίδιων συνέβη το αναμενόμενο…έφυγα βιαστικά και άφησα τους δύο δυνάστες μου ξεκλείδωτους και μαζί στον ίδιο χώρο! Mon Dieu! Σκέφτηκα στα γαλλικά…
Άνοιξα την εξώπορτα περιμένοντας να αντικρίσω ένα πεδία μάχης, αίματα σκορπισμένα παντού, Ρα αίματα της αθώας μικρής, ένα θρίλερ με… κατοικίδια…Αυτό που αντίκρισα ήταν μακριά από κάθε ανθρώπινη φαντασία! Η Τιράντα φιλοξενούσε τη μικρή στο καλάθι της την είχε αγκαλιασμένη... ένα τέλειο κεφαλοκλείδωμα για την ανόητη μικρή πού δεν είχε κάποιον να την καθαρίζει από τις ανθρώπινες σιχαμερές οσμές - και την έγλυφε με μανία μητρικά σχεδόν!...
Οι δυο γάτες
Ανακουφίσθηκα και για άλλη μια φορά, ένοιωθα ν’ αγαπώ πολύ τα ζώα που δεν διαθέτουν τα ανθρώπινα ένστικτα γιατί στα ζώα η φύση τα πάντα εν σοφία εποίησε….
Υστερόγραφο: Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές έχουν περάσει άλλα 9 χρόνια.
Το φετινό καλοκαίρι η Τιράντα 19 χρόνων πια και άρρωστη, αφού έζησε μια καλή μεγάλη ζωή « έφυγε » με ευθανασία για να μην υποφέρει, προσφέροντάς μου μια ακόμη ανθρώπινη εμπειρία. Την εμπειρία της απώλειας ενός κατοικίδιου με το οποίο μοιράστηκα κάποια χρόνια…
Η μικρή ζει και βασιλεύει κι όλο ψάχνει…τη μαμά της …
