Μπαίνοντας στο εκτροφείο KRETER LAND

Ήρθε η Άννα και μου άνοιξε. Η πρωτότοκη. Εντύπωση πρώτη: Θετικότατη. Δυνατή χειραψία και χαμόγελο. Λέω μέσα μου «η Άννα είναι ίδιος ο κ. Θέμης. Μπράβο της». Καθόμαστε στο τραπεζάκι κάτω από την κλαίουσα. Ο χώρος ιδιαίτερα προσεγμένος και καθαρός. Θα μπορούσε να είναι το σπίτι κάποιου. Ο στίβος όμως που απλώνεται μπροστά μου, δείχνει ότι εδώ είναι και επαγγελματικός χώρος. Γίνεται δουλειά σοβαρή.
Δεν πέρασε ένα λεπτό και ο κ. Θέμης έρχεται. Σοβαρός, επιβλητικός αλλά ταυτόχρονα πρόσχαρος και φιλικός. Ακολουθεί η γνωστή δυνατή χειραψία και αρχίζουμε να λέμε τα νέα μας. Έρχονται και τα καφεδάκια μας.
Σε λίγο η κουβέντα περνά στα κυνολογικά. Πραγματικά είναι από τους ανθρώπους που μπορούν να σε μάθουν πολλά. Έχει μία μεταδοτικότητα και ένα τρόπο να σου λέει και να σου περιγράφει με γλαφυρό τρόπο το τι και το πως.

Εκτροφή
Τον πρώτο του γερμανικό ποιμενικό τον απέκτησε το 1965.
Από το 1978 ασχολείται με την επιλεκτική εκτροφή του γερμανικού ποιμενικού.
Τα πρώτα του σκυλιά τ’ αγόρασε από τη Γερμανία, το 1978.
Γύρισε Ελλάδα και ...30 χρόνια μετά συνεχίζει και είναι από τους πρωτοπόρους.
Έχει τη δική του φιλοσοφία όσον αφορά την εκτροφή. Δεν ξεχωρίζει τη μορφολογία από το χαρακτήρα. Ένας γερμανικός ποιμενικός –λέει- (σωστά κατά την άποψη του γράφοντος), πρέπει να είναι ταυτόχρονα υγειής, σωστός μορφολογικά και να διαθέτει ανεπτυγμένο ένστικτο εργασίας. Δεν πρέπει ν’ αλλοιώνεται η φύση του. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο γερμανικός ποιμενικός ήταν ένας σκύλος. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια διαχωρίστηκε ο γερμανικός ποιμενικός σε σκύλο εργασίας και σε σκύλο μορφολογίας.
Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που μιλούσε για την εκτροφή. Το πώς υποστήριζε τη θέση του και τα επιχειρήματά του. Ατάκα: «(Γιώργο), εγώ κάνω το χόμπι μου. Ευτυχώς αυτό το χόμπι τυχαίνει να είναι και η δουλειά μου...». Και αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς μπορούν να το πουν αυτό;

Εκπαίδευση

«Τι να τους κάνω τους πνίχτες και τα κολάρα; Δε χρησιμοποιώ τέτοια πράγματα!» Τάδε έφη. Αυτό το είδα και όταν έφερε τα κουτάβια και όταν έφερε τα φτασμένα πλέον σκυλιά. Τρόπος συμπεριφοράς άψογος. Σα σε ανθρώπους. Ακόμα και όταν τα σκυλιά άρχισαν να γίνονται «νευρικά» λόγω των αναγκών της φωτογράφησης τους μίλαγε, τα παρότρυνε και τα χάιδευε. Ούτε ένα απότομο τράβηγμα του λουριού ούτε μία φωνή.
Αυτήν τη λογική, αυτήν την παιδεία θα έλεγα, την έχει μεταφέρει και στα παιδιά του. Όλοι λειτουργούν έτσι.


Οικογενειακή υπόθεση

Έρχομαι να δικαιολογήσω τον τίτλο του άρθρου. «Οικογενειακή υπόθεση». Τι άλλο να έβαζα σαν τίτλο όταν σταμάτησα έξω από το κτήμα του κ. Βαρουδάκη και με υποδέχθηκε όλη η οικογένεια; Τι άλλο να έβαζα σαν τίτλο όταν όλα τα κάνουν μόνοι τους; Εκτροφή, εκπαίδευση, αγώνες και όχι μόνο...
Η κα. Βαρουδάκη, η Άννα (τελείωσε τις σπουδές της και συνεχίζει στα χνάρια του μπαμπά της), η Μαρίζα και η Δάφνη (ασχολούνται και μαθαίνουν όταν έχουν χρόνο. Οι σπουδές πρώτα απ’ όλα), δηλώνουν «παρούσες». Μ' έκαναν να νιώσω σα να ήμουν κι εγώ μέλος της οικογένειάς τους έτσι όπως καθόμασταν όλοι μαζί στο τραπεζάκι και τα λέγαμε. Η αγάπη κι ο σεβασμός που εκδήλωναν ο ένας προς τον άλλον είναι ακριβώς ο ίδιος που εκδηλώνουν κι απέναντι στα σκυλιά που εκτρέφουν κι εκπαιδεύουν!

Κλείνοντας...

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος «επιλογής» πελατών! Γι αυτό και δεν έχει κάποιο σημάδι, κάποια ταμπέλα που να δηλώνει ότι εδώ είναι το εκτροφείο και η σχολή εκπαίδευσης ΚRETER LAND. Πας συστημένος και αφού έχεις «αξιολογηθεί» ότι ο σκύλος που θα πάρεις θα μεγαλώσει μαζί σου σαν μέλος της οικογένειάς σου. Δεν έχω λόγο να διαφωνήσω. Από τη στιγμή που δηλώνεις κυνόφιλος θα πρέπει να κάνεις κάποιες θυσίες. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να μπεις σ’ αυτή τη διαδικασία...

Η αλήθεια είναι ότι θα ξαναπάω στο κτήμα του κ. Θέμη. Όχι με την ιδιότητα του «απλού παρατηρητή», αλλά σα φίλος. Έτσι μ’ έκαναν κι ένιωσα, έτσι θα πάω. Συν την τσικουδιά που έχει στο ψυγείο. Συν τ’ ότι έχω πολλά να μάθω ακόμα και ο κ. Θέμης είναι ένας απ’ αυτούς που μπορούν να σε μάθουν πράγματα για τους τετράποδους φίλους μας.